Józef Sum urodził się w 1904 r. w Gorzycach. Wiejski chłopak zajmujący się uprawą roli i wypasaniem bydła miał również zainteresowania artystyczne. Był członkiem Koła Młodzieży w Gorzycach (zachowało się nawet zdjęcie z 1926 roku). Zajmował się czytaniem i analizowaniem utworów polskich poetów i pisarzy. Co ciekawe, Józef Sum występował jako aktor na scenie kółka teatralnego oraz pisał własne wiersze! Gdy miał zaledwie 15 lat zmarli mu oboje rodzice, o czym wspomina w swojej pięknej poezji. Jego utwory są przesycone wspaniałym, wyszukanym słownictwem. Zadziwiać może ogromny zasób słów skromnego wiejskiego chłopaka z Gorzyc, żyjącego w okresie Pierwszej Wojny Światowej, który ukończył zaledwie 4 klasy szkoły podstawowej (zwanej wówczas powszechną).
W swoich wierszach Józef Sum komplementuje piękno przyrody, chwali Boga oraz wspomina z rozrzewnieniem swoich dawnych nauczycieli ze szkoły oraz kolegów z kółka teatralnego. Strofy te zapisane są wspaniałą kaligrafią, której w dzisiejszych czasach się prawie w ogóle nie spotyka. Taki sam piękny charakter pisma posiadał jego syn Andrzej Sum. Widać z tego, że przedwojenna szkoła kaligrafii również na terenach wiejskich była na wysokim poziomie.

W roku 1926 Józef Sum ożenił się z Agnieszką (z domu Boroń) i przeniósł do Chodaczowa, wioski żony. W roku 1929 Józef Sum otrzymał koncesję (pozwolenie) na „Sprzedaż piwa niskoprocentowego w naczyniach zamkniętych, przy sklepie własnym oraz sprzedaż papierosów i cygar” – cytat. Dokument ten został wystawiony przez lokalny Urząd Gminy. Dzięki tej informacji wiemy, że Józef Sum otworzył w Chodaczowie swój własny sklep spożywczo-monopolowy. W innych dostępnych dokumentach urzędowych wymieniony jest jego zawód „kupiec” (dzisiaj powiedzielibyśmy raczej handlowiec).

W roku 1933 żona Józefa – Agnieszka Sum, również otrzymuje koncesję na handel. W jej przypadku – na prowadzenie cyt.: „Mieszanego sklepu tytoniowego”. To pozwolenie zostało wystawione przez: Urząd Skarbowy Akcyz i Monopolów Państwowych w Jarosławiu.

Wspólny rodzinny interes prosperuje dobrze aż do roku 1938, kiedy w Chodaczowie wybucha epidemia czerwonki (dyzenteria – ostra choroba zakaźna układu pokarmowego). Zapadają na nią kolejno: Agnieszka Sum oraz dwaj jej synowie: Andrzej i Marian. Cała trójka trafia do szpitala w Jarosławiu, niestety przeżyć udaje się tylko Andrzejowi. Agnieszkę pochowano na lokalnym cmentarzu w Jarosławiu.

Rok później (1939 r.) umiera senior rodu z Chodaczowa Tomasz Boroń – ojciec Agnieszki. Pochowany na cmentarzu w Grodzisku Dolnym.

Andrzej Sum wspomina później wielokrotnie jak wspaniałym i dobrym człowiekiem był jego dziadek Tomasz. Przed II Wojną Światową, Tomasz Boroń, jako jeden z nielicznych w Chodaczowie, umiejący czytać i pisać, został wybrany wójtem. Podobnie stało się w przypadku Jana Suma, który z kolei objął funkcję sołtysa w Gorzycach w czasie wojny. Jego znajomość języka niemieckiego pomagała mu wtedy wielokrotnie w kontaktach z niemieckimi władzami okupacyjnymi na naszych terenach.

Na początku lat 40-tych, wdowiec Józef Sum, żeni się ponownie. Tym razem pojmuje za żonę Katarzynę (z domu Skitał). Katarzyna opowiadała, że jeszcze przed wojną, jako nastolatka, jeździła wraz z innymi koleżankami i kolegami za granicę, szukając pracy. I tak dotarła aż na Łotwę, gdzie zarabiała u jednego z lokalnych rolników.

Józef Sum prowadził swój sklep spożywczo-monopolowy w Chodaczowie prawdopodobnie do lata 1944 roku, kiedy sowiecka Armia Czerwona wkracza na tereny Polski wschodniej i wprowadza zakaz wszelkiej działalności prywatnej. Wiejski sklep Józefa istniał więc około 15 lat (1929-1944). Do dzisiaj zachowała się między innymi pieczątka z tego sklepu o treści: „Sklep Tow. Mieszanych, Sum Józef, Chodaczów”. (Tow. = Towarów)

W czasie II Wojny Światowej Andrzej Sum (syn Józefa), jako nastolatek, pracuje w zakładach Huty Stalowa Wola, opanowanych wtedy przez Niemców. W 1944 r. otrzymuje świadectwo ukończenia szkoły przyzakładowej (wystawione w języku niemieckim i polskim).